"Było nas trzech, w każdym z nas inna krew, ale jeden przyświecał nam cel..."

Nic na to nie poradzę, ale ten cytat z "Autobiografii" Perfectu cudownie zgrywa mi się z przeczytaną właśnie "Ziemią obiecaną" Reymonta.

Jakoś tak się złożyło, że wybitnego noblisty dotychczas prawie nie czytałam.

W czasach licealnych przeczytałam jedynie "Chłopów", no bo przecież lektura.

Przyznać jednak muszę, że było to czytanie dosyć nieporządne i pobieżne.

Ale lada dzień sięgnę po "Chłopów" raz jeszcze.

Zachęciła mnie do tego przeczytana właśnie "Ziemia obiecana".

Poza tym mam wobec Reymonta dług wdzięczności;-)

Mój temat maturalny dotyczył właśnie "Chłopów", więc chyba pora ku temu najwyższa, żeby tych "Chłopów" raz jeszcze, tym razem porządnie, przeczytać;-)

(Nadmieniam, że maturę zdawałam tysiąc lat temu;-)))

Ale nie o "Chłopach" przecież miałam pisać.

Wróćmy zatem do naszych baranów;-)

Po "Ziemię obiecaną" sięgnęłam w ramach majowego wyzwania Sardegny

Trójka e-pik

(przy okazji dziękuję serdecznie Sardegnie za tę zabawę; kochana, dzięki Tobie sięgam po książki, które długo jeszcze czekały by na przeczytanie;-)

Dzięki filmowi Wajdy znałam tematykę i bohaterów.

Ale bezapelacyjnie stwierdzam, że książka stoi o niebo wyżej od ekranizacji (chociaż tę także uważam za świetną).

Wersja książkowa mnie zachwyciła przede wszystkim bardzo sugestywnym, plastycznym i niemal filmowym (czytając widziałam gotowe obrazy) językiem.

Ponoć po ukazaniu się książki krytycy uznali ten zbyt plastyczny język Reymonta za jej wadę.

Mnie urzekł absolutnie. Czytając słyszałam hałas fabrycznych maszyn, a unoszący się nad miastem dym dławił mnie swym ostrym zapachem.

Przemysłowa Łódź XIX wieku pochłonęła mnie zupełnie.

Nie będę się rozpisywać o fabule, gdyż podejrzewam, że wszyscy znają ją doskonale.

Chociaż w zasadzie nie ma tu jednoznacznie głównego bohatera, to na plan pierwszy wysuwają się trzej przyjaciele: Karol Borowiecki (Polak, chemik pracujący w fabryce Bucholca, gdzie jest dyrektorem drukarni), Maks Baum (Niemiec, technik włókiennik) i żydowski pośrednik handlowy i finansista Moryc Welt.

A oto oni w oczach Wajdy:

Zdjęcie pochodzi STĄD

Od lewej: Moryc Welt (Pszoniak), Karol Borowiecki (Olbrychski) i Maks Baum (Seweryn)

Znają się jeszcze z czasów studenckich, studiowali razem na politechnice w Rydze.

I choć różni ich niemal wszystko, to "jeden przyświeca im cel": otworzyć własną fabrykę.

I cel ten osiągają.

Ale czy stają się przez to szczęśliwsi???

Czy pęd ku bogactwu, podporządkowanie się bezwzględnemu, szpetnemu i odczłowieczającemu przemysłowemu miastu nie pozbawia ich czegoś ważnego???

Zresztą nie tylko ich.

Wielu w tej powieści takich, dla których powiedzenie "cel uświęca środki" zdaje się być mottem życiowym.

Reymont przedstawia bogatą i zróżnicowaną galerię postaci.

Bogatych fabrykantów, nurzających się w luksusie, a obok nich tłum robotników, których codziennością jest brud, gryzący dym, nędza i walka o przetrwanie.

Autor zdecydowanie nie lubi tego potwornego molocha, "ziemskiego piekła" jakim jawi się w powieści dynamicznie rozwijająca się Łódź.

Zdecydowanie bliższa jest mu sielskość Kurowa (w którym mieszka ojciec Borowieckiego i jego narzeczona Anka).
"Ziemia obiecana" to powieść napisana z ogromnym rozmachem i dbałością o realia ( Reymont zbierając materiały do książki na jakiś czas przeniósł się do Łodzi, aby wtopić się w to miasto i jego specyfikę).
To powieść o ludziach dla których coraz większe, bogatsze i tętniące życiem miasto jest jak biblijny Kanaan obiecany przez Boga Izraelowi.
Dotrzeć do tej ziemi, włączyć się do wyścigu po bogactwo i szczęście...
Dzisiaj pewnie nazwalibyśmy to zjawisko "wyścigiem szczurów".
A jak już się tam będzie, to...
Ziemia obiecana?????


Ps. Nie lubię Borowieckiego zdecydowanie.
W różnych omówieniach powieści przedstawia się go często jako bohatera "wewnętrznie rozdartego".
Dla mnie to cynik i arogant, bezduszny i bez zasad.
Tylko zastanawiam się na ile do mojego nielubienia przyczynił się Olbrychski, który w filmie
robił wszystko, abyśmy Karola nie darzyli sympatią.
Ciekawe, czy gdybym najpierw przeczytała książkę, a potem obejrzała film, mój odbiór tej postaci byłby inny???


Książkę przeczytałam w ramach majowego wyzwania Sardegny "Trójka e-pik"

Ponieważ jest to moja własna książka, więc świetnie mieści się też w wyzwaniu

 "Z półki"

Pozdrawiam serdecznie wszystkich, którzy mnie odwiedzają.

FLORENTYNA

Moje czytanie "Lali", czyli nadrabiam zaległości...

Po "Lalę" Jacka Dehnela sięgnęłam po raz pierwszy już jakiś czas temu.

Niestety pierwsze czytanie nie zakończyło się sukcesem;-(

Nie doczytałam nawet do połowy i książkę odłożyłam.

Mam to do siebie, że raczej książek nie porzucam "na zawsze";-), lecz najwyżej na czas jakiś.

Wiedziałam, że do "Lali" kiedyś jeszcze z pewnością wrócę.

Kwietniowe wyzwanie Sardegny  TRÓJKA e- PIK

stało się ku temu świetną okazją.

I tak oto wróciłam do "Lali".

Okładka zdecydowanie zachęca do zajrzenia do środka i zapoznania się z treścią.

Śliczna dziewczynka tuląca do siebie lalkę patrzy na nas wielkimi brązowymi oczami.

Retro fryzura i czerwone korale obiecują nam przeniesienie się w czasy dawno minione.

Okładka tajemnicza i zachęcająca do tego, by jak najszybciej dowiedzieć się kim jest ta mała dama...

Dawno temu zachęciła i mnie...

Tylko dlaczego odłożyłam ją po kilkudziesięciu stronach???

Cóż, być może spodziewałam się wartko płynącej sagi rodzinnej, chronologicznej i uporządkowanej, jak to z sagami bywa.

Ale za tajemniczą okładką wartko płynącej sagi rodzinnej nie znalazłam niestety;-(

A co znalazłam?

Ano całkiem co innego, ale o tym za chwilę.

Póki co słów kilka o autorze:

Jacek Dehnel jest pisarzem młodego pokolenia.

Swą twórczość rozpoczął poezją. "Lala" jest jego pierwszą powieścią i od razu przyniosła mu sukces.

Przyniosła mu wyróżnienie w postaci "Paszportu polityki" przyznane w 2007 roku za rok 2006 w kategorii literatura.

Przyniosła mu też rozgłos i przysporzyła czytelników.
Jak sam mówi w którymś z wywiadów, "Lala" jest próbą ocalenia wspomnień, powieścią o " miłości rodzinnej (...), o mostach między pokoleniami, o godności w chorobie." [1]


                                                                        Źródło zdjęcia: Wikipedia

Piękna dziewczynka o mądrych oczach spoglądająca na nas z okładki, to Helena  Bieniecka, babcia autora, która snuje wspomnieniowe opowieści.

Prawda, że brzmi to dobrze?

Dlaczego więc odłożyłam "Lalę"? Dlaczego jej pierwotnie nie doczytałam?

Myślę, że zmęczyła mnie postrzępiona i mało klarowna narracja. Trudno mi było zorientować się w koligacjach rodzinnych. Gubiłam wątki. Czytałam chwilami "od tyłu do przodu", żeby poskładać to, co mi się plątało.

Przyznaję, zniechęciłam się i "Lala" powędrowała na półkę.

Teraz, dzięki wyzwaniu Sardegny, przeczytałam "Lalę" raz jeszcze, tym razem solidnie od początku do końca.

I wiecie co, po raz kolejny stwierdzam, że książki należy doczytywać, bo nie wiadomo, czy przypadkiem coś ciekawego nas nie ominie.

"Lala" jak najbardziej zasługuje na przeczytanie do ostatniego słowa.

 Książka to wspaniała, pełna uroku i wspomnień trącących myszką, pisana pięknym językiem. Fakt, początkowa powikłana narracja i mnóstwo dygresji przysparza trudności w czytaniu, ale nie należy się tym zrażać. Po połowie książki wszystko nagle jakby się klaruje i układa. Babcia opowiada tak jak pamięta, bez chronologii, po prostu snuje wspomnienia, a wnuczek spisuje te wszystkie historie i anegdoty, utrwala je na kartach książki, chroni od zapomnienia.

"A co tam piszesz? - pyta babcia z nad jakiegoś pisma.

- Powieść o tobie, babciu

- (...)

- I jak ci idzie?

- Fatalnie. Nic mi się nie klei. Bo albo muszę iść chronologicznie, ale to bez sensu, bo ty nigdy nie opowiadasz chronologicznie, albo dygresjami, a wtedy nikt się nie zorientuje o co chodzi.

- To sobie przeczyta dwa razy.

- No pewnie, to jest jakiś sposób." [2]

 I tak z luźnych fragmentów wspomnień powstaje misternie utkana historia rodzinna. Najczęściej przywoływany jest we wspomnieniach rodzinny Lisów, ale obok niego mnóstwo tu innych miejsc, barwnych postaci i zdarzeń.

Książka wspomnieniowa. Ale nie t y p o w a książka wspomnieniowa.

Dla mnie to rodzaj literackiego kalejdoskopu. Odwracasz stronę, a na niej już inny obraz, niekoniecznie powiązany z poprzednim, ale piękny tak, że dech zapiera. I jak w kalejdoskopie, nie szukasz ciągłości, ale ciekaw jesteś kolejnej czarownej mozaiki, tam z kolorowych szkiełek, a tutaj ze słów.

  Ostatnie strony książki to niemal fizjologiczne studium choroby i umierania.

Przyznaję, może nieco szokować. Ale czy powinno szokować???

Może człowieka, którego się kocha należy dopowiedzieć do końca? Właśnie z miłości do niego...

Przyznam szczerze, że nie wiem, czy spisując wspomnienia kogoś bliskiego poszła bym aż tak daleko.

A co z prywatnością i prawem do niej?

Drugi raz czytana "Lala" mnie zachwyciła, ale nie potrafię jednoznacznie ustosunkować się do końcowych stron książki. Po prostu nie potrafię...

Może powinnam przeczytać ją jeszcze raz???

 -------------------------------------------------------------------------------------------------

[1] wywiad Aleksandry Kozłowskiej z Jackiem Dehnelem - gazeta.pl Trójmiasto

[2] Jacek Dehnel, Lala, Warszawa 2007, str. 326

Co wydarzyło się "W księżycową jasną noc"

W zasadzie mało znam Whartona, do tej pory przeczytałam jedynie "Spóźnionych kochanków" i chociaż było to dosyć dawno temu, pamiętam ,że moje odczucia po tej lekturze były raczej pozytywne.

Po kolejną książkę Whartona sięgnęłam biorąc udział w kwietniowym wyzwaniu Sardegny 

"Trójka e-pik", wybrałam "W księżycową jasną noc", bo od lat stoi u mnie na półce nie przeczytana.

I tym sposobem udało mi się "zaliczyć" dwa wyzwania, bo jeszcze "Z półki" na blogu "Wrota wyobraźni".

Wybór książki był więc zupełnie przypadkowy.

Wcześniej nic o niej nie wiedziałam.

I od razu muszę stwierdzić, że wyboru absolutnie nie żałuję.

Książka mnie zachwyciła.

Niech sobie krytycy psy na Whartonie wieszają, niech piszą, że drugorzędna literatura.

W moim odczuciu ta książka jest literaturą zupełnie niczego sobie ;-)

Pewnie, że trudno nazwać ją arcydziełem ale czyta się dobrze, i szybko.

Wharton pisze prostym , czytelnym językiem, nie stroni od kolokwializmów, co akurat w tej powieści nie razi, a raczej uwiarygodnia.

Książka traktuje o wojnie widzianej oczyma młodego żołnierza.

Główny bohater i jednocześnie narrator Will Knott to w zasadzie alter ego autora.

William Wharton, a właściwie Albert du Aime, podczas II wojny światowej walczył na froncie w Europie, między innymi we Francji, gdzie rozgrywa się akcja powieści.

Rzecz dzieje się w 1944 roku, w Ardenach, tuż przed świętami Bożego Narodzenia.

Will Knott z pięcioma innymi żołnierzami zostaje wysłany na zwiad w okolice opuszczonego pałacu, który staje się ich tymczasową kwaterą.

Młodziutki, zaledwie dziewiętnastoletni Will jest dowódcą drużyny.

Jego podwładni to też bardzo młodzi żołnierze.

Wszyscy nieprzeciętnie inteligentni, o licznych zainteresowaniach, pasjami czytający książki.

Wzruszyły mnie bardzo opisy dzielenia książek "na kawałki", tak aby wiele osób mogło czytać równocześnie.

Powalają na kolana również rozgrywki brydżowe bez kart.

No i miniaturowe szachy,które wożone są wszędzie, nawet na front.

Żołnierze z drużyny zwiadowczej Willego Knotta to nie żądne krwi zabijaki, to niemal jeszcze chłopcy, którzy powinni uczyć się, bawić, cieszyć życiem, a których wojna brutalnie wyrwała z domu, rozdzieliła z najbliższymi i zniszczyła zarówno fizycznie jak i psychicznie.

Wszyscy mają jej dosyć, nie chcą zabijać, nie chcą umierać, chcą jak najszybciej wrócić do domu, do normalnego życia. 

Ich bezkartowe brydże, szachy, książki i gry w słówka, to próba stworzenia odrobiny normalności w bezsensownej wojennej rzeczywistości.

Zadaniem drużyny jest obserwowanie posunięć wroga i meldowanie o nich dowództwu.

I wróg się pojawia. Młodzi niemieccy żołnierze, podobnie jak drużyna Willego mający dosyć wojny, przerażeni jej okrucieństwem  i zamierzający się poddać.

I tak zamiast walki toczy się bitwa na śnieżki, a "wrogowie" spędzają razem Wigilię i śpiewają kolędy.

Jednak okrutna wojenna rzeczywistość nie pozwala o sobie zapomnieć...

Chcecie wiedzieć jak to się kończy?

Koniecznie przeczytajcie.

Jeśli nie jesteście zagorzałymi przeciwnikami prozy Whartona, książka z pewnością Was nie rozczaruje.

A przeciwników Whartona też zachęcam do przeczytania tej powieści, jeśli jej nie znają.

Warto przekonać się samemu, a nie bezkrytycznie wierzyć w to, co piszą inni.

Nie wiem jaki są inne książki Whartona, ale z pewnością po nie sięgnę.

A "W księżycową jasną noc" to powieść, którą zapamiętam na długo.

Bo to nie jest typowa opowieść o wojnie, ale raczej opowieść o ludziach i zniszczeniach jakie wojna w nich wywołuje.

Moja ocena książki w skali 1-6, to: 5,5

Pozdrawiam serdecznie.

FLORENTYNA

Aniołowie chaosu, czyli jak nie udało mi się przeczytać horroru;-)

Zgłosiłam się do kwietniowego wyzwania Sardegny "Trójka e-pik", jedną z pozycji, którą należało przeczytać tym razem był horror.

Pojęcia o horrorach nie mam zupełnie żadnego, ale ponieważ zawsze uważałam, że coś mnie omija, gdy pomijam jakiś gatunek literacki lub z niego rezygnuję, więc postanowiłam zacisnąć zęby i po horror sięgnąć;-)

Jako zupełna ignorantka w tym względzie popytałam znajomych od czego zacząć.

Doradzono mi Grahama Mastertona, jako mistrza i klasyka gatunku.

Sięgnęłam więc w bibliotece na odpowiednią półkę i przyniosłam sobie do domu "Aniołów chaosu", sądząc po tytule, że to horror jak się patrzy;-)

Zasiadłam do czytania, profilaktycznie trzęsąc się ze strachu, bo przecież zdecydowałam się w końcu na taki mroczny gatunek.

Już po kilku stronach zaczęło rodzić się we mnie podejrzenie, że coś tu jest nie tak.

Jakoś inaczej wyobrażałam sobie horrory...

Spojrzałam więc na notkę na okładce (dlaczego nie wcześniej, do dziś pozostaje dla mnie tajemnicą) i okazało się, że czytam wcale nie horror, a klasyczny thriller.

Czasu niestety nie miałam zupełnie, aby biec do biblioteki i książkę na właściwą wymienić, a w domu horrorów ani na lekarstwo.

"Cóż było robić, Paweł ani pisnął", wrócił do książki i zęby zacisnął;-)

Ze złości na siebie i własne gapiostwo rzecz jasna.

Nie z powodu książki, bo ta zaczęła wciągać już po kilku stronach.

Noah Flynn, którego poznajemy na pierwszych kartach książki jest kaskaderem i razem ze swoją młodszą koleżanką po fachu, piękną Silją pracują właśnie nad scenami do kolejnego filmu.

Rzecz dzieje się na Morzu Śródziemnym, nieopodal Gibraltaru. Niefortunnym przypadkiem wpada do wody kamera.

Noah ma za zadanie ją wyłowić, co też czyni.

A przy okazji pod wodą odkrywa coś jeszcze: szczątki samolotu, którym w 1943 roku leciał gen. Sikorski (hm... i który tak sobie leżał na dnie nie odkryty i nie spenetrowany dotąd prze nikogo, hmm...???)

Wśród szczątków po katastrofie znajduje dziwny medalion z wygrawerowanym tajemniczym napisem: Prchal.

I od tego momentu rozpętuje się piekło.

Każdy, kto choćby usłyszy o medalionie, ginie z poderżniętym gardłem.

Krew się leje, trup ściele się gęsto.                                                                                                                Fakt, że czyta się to szybko, ale jakby bez przekonania. Przynajmniej tak było ze mną.

Zaczęłam, więc jak to mam w zwyczaju, postanowiłam doczytać do końca.

Za zabójstwami stoi pradawna organizacja sięgająca swoimi korzeniami babilońskiego króla Nabuchodonozora.

Jej członkowie likwidują wszystkich dążących do pokoju na świecie, bo pokój to wszak wróg postępu i rozwoju.

Jedynie chaos niesie ze sobą postęp.

Organizacja ma swoje macki wszędzie. Wydaje się, że nikt nie jest w stanie się przed nią ukryć.

Tylko dzielny Noah z grupą przyjaciół (wspaniali mężczyźni i piękne kobiety - ach!!!) wypowiada im wojnę.

W moim odczuciu jedyną zaletą książki jest to, że czyta się ją szybko.

Może być np. czasoumilaczem podróży.

I nic ponadto.

Postacie są niezwykle schematyczne.

A sama książka raczej naiwna i mało wiarygodna.

Szkoda, bo temat wydaje się być ciekawy, gdyby nad nim popracować.

Na mnie ta książka zrobiła wrażenie pisanej w pośpiechu.

Przeczytałam, nie zachwyciłam się.

Moim zdaniem szkoda na nią czasu.

Pozdrawiam wszystkich, którzy do mnie zaglądają.

FLORENTYNA

Ps. Czy patrząc na okładkę, nie uznalibyście tej książki za horror?

Mój "marzec z Marią"...

...był zdecydowanie za krótki;-(

I właściwie uczciwiej było by nazwać go "marcem z Kowalskimi", jako że w ramach wyzwania 

zaproponowanego przez LIRAEL

udało mi się przeczytać jedynie "Dni powszednie państwa Kowalskich".

W czytaniu mam aktualnie "Rozmowy z Marią Kuncewiczową", ale niestety nie uda mi się skończyć przed końcem miesiąca.

I dlatego moi kochani 

ogłaszam niniejszym, że zupełnie prywatnie przedłużam marzec z Marią na kwiecień z Marią, a może maj z Marią;-)))

Bo tak mam, że jak zacznę czytać coś danego autora, to najczęściej "wpadam w ciąg";-)

Z przyjemnością zatem odkurzę i odpomnę sobie dawno przeczytane książki Kuncewiczowej i chętnie sięgnę po te, których jeszcze nie czytałam.

Dziękuję Lirael;-)

Mam nadzieję, że wkrótce wymyślisz jakieś nowe fascynujące wyzwanie;-)

A póki co słów kilka o rzeczonych Kowalskich:

"Kowalscy" to pierwsza w Europie powieść radiowa.
Było to dawno temu, kiedy o audiobookach nikomu się jeszcze nie śniło;-)
Emisja powieści rozpoczęła się w 1936 roku.
Chociaż w pierwotnej wersji powieścią być nie miała.
Jak wspomina sama Kuncewiczowa w jednym z wywiadów, zamówiono u niej cykl pogadanek  
"zawierających praktyczne wskazówki dla małżeństw".


A dalej mówi: "Ale ja nie umiem wygłaszać refleksji czy uwag w przestrzeń, pod niewyraźnym adresem. Zaraz  zaczyna mi się rysować jakiś człowiek lub grupa ludzi, a może po prostu ów tzw. idealny czytelnik (...) z którym rozmawiam za pośrednictwem moich bohaterów.
Tym razem także bardzo szybko zorientowałam się, że ja po prostu zaczynam pisać powieść o określonej parze ludzi, z których każde jest odrębną osobowością." [1]


I tym oto sposobem "Kowalscy" z cyklu pogadanek awansowali na powieść;-)
Tytułowi Kowalscy to młode sympatyczne małżeństwo o rozległych zainteresowaniach.
Lubią czytać ( i przyznam szczerze, że od razu ich za to polubiłam;-), 
I lubią gadać;-)
Nawet bardzo lubią. O wszystkim i na każdy temat.
Ta książka to w zasadzie jeden wielki dialog.
Absolutny rarytas dla tych wszystkich, którzy nie przepadają za opisami w literaturze;-)
A to, co mówią Kowalscy, nam z kolei wiele mówi o nich samych.
Poznajemy ich w chwili, kiedy szukają mieszkania, bo dotychczasowe lokum u mało sympatycznej Sklepiczyńskiej szczytem marzeń niestety nie jest...
A jaki jest dom marzeń?


"Z gwiazdami za oknem. Cichy. (...)Bez cudzej łaski. Bez morałów..."[2]


Ale niech nie zwiedzie Was ten opis,który wskazywać by mógł na osoby łagodne i delikatne...
Co to, to nie!
Irena i Paweł to nie para gołąbków, które jedzą sobie z dzióbków i nieustannie patrzą w oczy.
To ludzie z krwi i kości.
Nieobce są im uczucia takie jak złość, czy zazdrość.
A że to dwie absolutne indywidualności i skrajnie różne usposobienia, ich rozmowy nigdy nie nużą czytelnika.
Czasem aż iskrzy w nich od emocji.
No i najważniejsza sprawa: Kowalscy nie są ponurakami!
Kuncewiczowa obdarzyła ich sporym poczuciem humoru  dzięki czemu książkę czyta się lekko i z przyjemnością.


A jak to się dzieje, że możemy podpatrywać i podsłuchiwać Kowalskich w każdej chwili ich życia i w każdej sytuacji?
Otóż jest ktoś, kto towarzyszy im nieustannie, zagląda do okien, podsłuchuje pod drzwiami, śledzi każdy ich krok...
Idzie tuż za nimi, a czasem ma się wrażenie, że nawet ciut przed nimi;-)
Wszędobylski i wszechwiedzący Narrator, którego Kuncewiczowa uczyniła "aniołem stróżem" swojej sympatycznej pary bohaterów.
Ale Kowalscy i jemu spłatali figla: nagle zniknęli...
Biedny, skonsternowany narrator..


"Nie ma Kowalskich. Znikli z domu pod cyprysem, zabrawszy nowy tapczan i cukiernicę, z której byli tak dumni. Na nic magiczne sposoby! Stoję bezradny przed zamkniętymi drzwiami.
Żadnego domysłu, tylko tępe zdumienie.
Dlaczego? Dlaczego?" [3]


Powiem Wam w sekrecie, że Kowalscy się jednak odnajdą;-)
A w ich życiu zajdą ogromne zmiany...
Jakie? 
Zajrzyjcie do książki. Myślę, że nie będziecie się nudzić.


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            [1] Rozmowy z Marią Kuncewiczową - wybór, opracowanie i posłowie 

                  Helena Zaworska, Czytelnik 1983, s. 164-165

             [2] Maria Kuncewiczowa, Dni powszednie państwa Kowalskich, 

                  Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 1984, s.12                                                 

            [3] Maria Kuncewiczowa, op. cit, s.140

                                                                              

          

                                                                                

Moja pierwsza wygrana

Witam serdecznie wszystkich, którzy do mnie zaglądają.

I spieszę się Wam pochwalić wygraną;-)

Choć mój blog nie wyszedł jeszcze z fazy raczkowania, to już dopisało mi szczęście.

Jakiś czas temu, podczytując bloga SABINKI

trafiłam na "ABC" sympatycznej piszącej pary:  Urszuli i Radosława Lemańskich.

Szczegóły TUTAJ

Poczytałam spodobało mi się to, co mówili, zainteresowałam się ich książkami, no i rzecz jasna wzięłam udział w konkursie.

No i wygrałam książkę!!!!!

Jako że kuchnia to jedna z moich wielkich pasji, wybrałam arcyciekawą książeczkę 

"Kuchnia-laboratorium zdrowia i urody"

A w niej mnóstwo przepisów na to, jak zdrowo i niebanalnie się odżywiać, aby :

"(...) zachować równowagę organizmu, być zawsze w dobrej kondycji, nie martwić się o wagę, wyglądać pięknie i mieć tak silnego ducha, by stawić czoła każdej stresującej sytuacji".

I,rzecz dla mnie bardzo miła: przesympatyczna dedykacja Autorki;-)

Bardzo dziękuję za świetną książkę.

Zaczynam wypróbowywać zawarte w niej przepisy;-)

Oto mała próbka:

Takie musli to fantastyczna propozycja na dobry początek dnia.

Są świetne także dlatego, że przygotowuje się je wieczorem, a rano wystarczy je tylko uzupełnić jogurtem i śniadanie gotowe;-)

W książce jest bardzo dużo interesujących przepisów na posiłki o każdej porze dnia.

Podpowiedzi, w jakich roślinach szukać niezbędnych nam witamin i porady jak przyrządzać posiłki, aby tych witamin "złapać"dla siebie jak najwięcej;-)))

Bardzo zainteresowała mnie woda jęczmienna, która, jak pisze autorka, redukuje poziom cholesterolu, a poza tym jest niezwykle odżywcza.

W końcowej części książki znajdziecie przepisy, jak w swoim kuchennym laboratorium przygotować 

z owoców i warzyw wspaniałe ekologiczne "domowe środki upiększające."

Książka wydana została przez wydawnictwo "Drzewo Laurowe"

Bardzo się cieszę, że trafiła do mnie;-)

Florentyna

Moje spotkania z poezją Noblistki...

“Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.”

Odeszła wielka poetka.

Odeszła wspaniała, ciepła, radosna i skromna osoba...

Niezmieniona zupełnie po "tragedii sztokholmskiej";-)

Niestety nie miałam szczęścia być na żadnym z jej autorskich spotkań.

Znałam Ją jedynie z uśmiechniętych zdjęć w prasie, czasem Jej radosne oczy popatrzyły na mnie z telewizyjnego ekranu.

Ale jako że nie lubiła szumu wokół swojej osoby i unikała rozgłosu, tych telewizyjnych spotkań nie było zbyt wiele.

Najwięcej było spotkań z Jej poezją.

Pierwsze spotkanie z wierszem Szymborskiej pamiętam bardzo dokładnie.

Gdzieś w odległych wczesnoszkolnych latach bywałam uczestniczką różnorodnych konkursów recytatorskich (nieskromnie dodam, że nawet z miniaturowymi sukcesami w postaci plasowania się w pierwszej trójce;-)

I na jeden z takich konkursów moja ówczesna "Pani od polskiego" wybrała dla mnie wiersz Szymborskiej.

To była "Gawęda o miłości do ziemi ojczystej".

Wiersz zaangażowany, patriotyczny, ale melodyjny, rytmiczny i "miękki" .

Lata były 70-dziesiąte i takie wiersze mówiło się wówczas na konkursach

Wiersz z drugiego  tomiku Szymborskiej zatytułowanego "Pytania zadawane sobie".

Tomik wydany został w 1954 roku.

To czasy, kiedy Szymborska pisała wiersze "z przesłaniem".

Kontrowersyjny okres w twórczości Poetki.

I dla mnie, ówczesnej 12, czy 13-nastolatki był to wiersz trudny.

Pamiętam ile czasu pracowałam nad jego interpretacją z moją ukochaną polonistką.

Do dziś umiem go na pamięć;-)

I lubię go;-)

Dał mi miejsce na konkursowym podium;-)

I spowodował, że zainteresowałam się Szymborską.

Uwielbiałam Jej "Lektury nadobowiązkowe".

Czytane początkowo w "Życiu Literackim", a później w wersji książkowej.

Potem "Nowe lektury nadobowiązkowe".

Felietony błyskotliwe i dowcipne.

Sama radość czytania.

Przez długi czas moim najukochańszym wierszem Szymborskiej był utwór "Nic dwa razy".

Był modny, jego fragmenty wpisywało się do pamiętników:

Żaden dzień sie nie powtórzy, 
Nie ma dwóch podobnych nocy, 
Dwóch tych samych pocałunków, 
Dwóch jednakich spojrzeń w oczy. 

Potem przyszły inne fascynacje.

Jednym z moich ulubionych jest wiersz  "Kot w pustym mieszkaniu", który Szymborska napisała po śmierci Kornela Filipowicza.

Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.

I zupełnie inne klimaty: błyskotliwe, prześmieszne, niezapomniane limeryki;-)

Fantastyczna zabawa słowem;-)

Pewien rybak na Gwadelupie 

utrzymywał, że to bardzo głupie

znać do wyspy tylko jeden rym

i w szalupie popisywać się nim

przy biskupie lub w grupie przy zupie. 

I doskonałe "lepieje"

Lepsza ciotka striptizerka,

niż podane tu żeberka. 

Kto jeszcze nie zna, niech koniecznie przeczyta "Rymowanki, czyli wierszyki dla dużych dzieci"

Doskonała zabawa gwarantowana.

No i koniecznie trzeba przeczytać "Wisławy Szymborskiej pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny"

Mnóstwo tam fantastycznych zdjęć nie tylko samej Poetki, ale także jej słynnych kolaży, którymi uwielbiała obdarowywać przyjaciół i znajomych.

To książka ciepła i pełna dobrej energii.

Zbiór ciekawych opowieści i smakowitych anegdot.

Czytasz i nachodzi Cię ochota zorganizowania, wzorem Poetki, jakiejś małej loteryjki dla przyjaciół;-)

Czemuż by nie???

Na zakończenie jeszcze jeden cytat z Szymborskiej"

Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią się im płaci

FLORENTYNA