Mój "marzec z Marią"...

...był zdecydowanie za krótki;-(

I właściwie uczciwiej było by nazwać go "marcem z Kowalskimi", jako że w ramach wyzwania 

zaproponowanego przez LIRAEL

udało mi się przeczytać jedynie "Dni powszednie państwa Kowalskich".

W czytaniu mam aktualnie "Rozmowy z Marią Kuncewiczową", ale niestety nie uda mi się skończyć przed końcem miesiąca.

I dlatego moi kochani 

ogłaszam niniejszym, że zupełnie prywatnie przedłużam marzec z Marią na kwiecień z Marią, a może maj z Marią;-)))

Bo tak mam, że jak zacznę czytać coś danego autora, to najczęściej "wpadam w ciąg";-)

Z przyjemnością zatem odkurzę i odpomnę sobie dawno przeczytane książki Kuncewiczowej i chętnie sięgnę po te, których jeszcze nie czytałam.

Dziękuję Lirael;-)

Mam nadzieję, że wkrótce wymyślisz jakieś nowe fascynujące wyzwanie;-)

A póki co słów kilka o rzeczonych Kowalskich:

"Kowalscy" to pierwsza w Europie powieść radiowa.
Było to dawno temu, kiedy o audiobookach nikomu się jeszcze nie śniło;-)
Emisja powieści rozpoczęła się w 1936 roku.
Chociaż w pierwotnej wersji powieścią być nie miała.
Jak wspomina sama Kuncewiczowa w jednym z wywiadów, zamówiono u niej cykl pogadanek  
"zawierających praktyczne wskazówki dla małżeństw".


A dalej mówi: "Ale ja nie umiem wygłaszać refleksji czy uwag w przestrzeń, pod niewyraźnym adresem. Zaraz  zaczyna mi się rysować jakiś człowiek lub grupa ludzi, a może po prostu ów tzw. idealny czytelnik (...) z którym rozmawiam za pośrednictwem moich bohaterów.
Tym razem także bardzo szybko zorientowałam się, że ja po prostu zaczynam pisać powieść o określonej parze ludzi, z których każde jest odrębną osobowością." [1]


I tym oto sposobem "Kowalscy" z cyklu pogadanek awansowali na powieść;-)
Tytułowi Kowalscy to młode sympatyczne małżeństwo o rozległych zainteresowaniach.
Lubią czytać ( i przyznam szczerze, że od razu ich za to polubiłam;-), 
I lubią gadać;-)
Nawet bardzo lubią. O wszystkim i na każdy temat.
Ta książka to w zasadzie jeden wielki dialog.
Absolutny rarytas dla tych wszystkich, którzy nie przepadają za opisami w literaturze;-)
A to, co mówią Kowalscy, nam z kolei wiele mówi o nich samych.
Poznajemy ich w chwili, kiedy szukają mieszkania, bo dotychczasowe lokum u mało sympatycznej Sklepiczyńskiej szczytem marzeń niestety nie jest...
A jaki jest dom marzeń?


"Z gwiazdami za oknem. Cichy. (...)Bez cudzej łaski. Bez morałów..."[2]


Ale niech nie zwiedzie Was ten opis,który wskazywać by mógł na osoby łagodne i delikatne...
Co to, to nie!
Irena i Paweł to nie para gołąbków, które jedzą sobie z dzióbków i nieustannie patrzą w oczy.
To ludzie z krwi i kości.
Nieobce są im uczucia takie jak złość, czy zazdrość.
A że to dwie absolutne indywidualności i skrajnie różne usposobienia, ich rozmowy nigdy nie nużą czytelnika.
Czasem aż iskrzy w nich od emocji.
No i najważniejsza sprawa: Kowalscy nie są ponurakami!
Kuncewiczowa obdarzyła ich sporym poczuciem humoru  dzięki czemu książkę czyta się lekko i z przyjemnością.


A jak to się dzieje, że możemy podpatrywać i podsłuchiwać Kowalskich w każdej chwili ich życia i w każdej sytuacji?
Otóż jest ktoś, kto towarzyszy im nieustannie, zagląda do okien, podsłuchuje pod drzwiami, śledzi każdy ich krok...
Idzie tuż za nimi, a czasem ma się wrażenie, że nawet ciut przed nimi;-)
Wszędobylski i wszechwiedzący Narrator, którego Kuncewiczowa uczyniła "aniołem stróżem" swojej sympatycznej pary bohaterów.
Ale Kowalscy i jemu spłatali figla: nagle zniknęli...
Biedny, skonsternowany narrator..


"Nie ma Kowalskich. Znikli z domu pod cyprysem, zabrawszy nowy tapczan i cukiernicę, z której byli tak dumni. Na nic magiczne sposoby! Stoję bezradny przed zamkniętymi drzwiami.
Żadnego domysłu, tylko tępe zdumienie.
Dlaczego? Dlaczego?" [3]


Powiem Wam w sekrecie, że Kowalscy się jednak odnajdą;-)
A w ich życiu zajdą ogromne zmiany...
Jakie? 
Zajrzyjcie do książki. Myślę, że nie będziecie się nudzić.


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            [1] Rozmowy z Marią Kuncewiczową - wybór, opracowanie i posłowie 

                  Helena Zaworska, Czytelnik 1983, s. 164-165

             [2] Maria Kuncewiczowa, Dni powszednie państwa Kowalskich, 

                  Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 1984, s.12                                                 

            [3] Maria Kuncewiczowa, op. cit, s.140

                                                                              

          

                                                                                

Moja pierwsza wygrana

Witam serdecznie wszystkich, którzy do mnie zaglądają.

I spieszę się Wam pochwalić wygraną;-)

Choć mój blog nie wyszedł jeszcze z fazy raczkowania, to już dopisało mi szczęście.

Jakiś czas temu, podczytując bloga SABINKI

trafiłam na "ABC" sympatycznej piszącej pary:  Urszuli i Radosława Lemańskich.

Szczegóły TUTAJ

Poczytałam spodobało mi się to, co mówili, zainteresowałam się ich książkami, no i rzecz jasna wzięłam udział w konkursie.

No i wygrałam książkę!!!!!

Jako że kuchnia to jedna z moich wielkich pasji, wybrałam arcyciekawą książeczkę 

"Kuchnia-laboratorium zdrowia i urody"

A w niej mnóstwo przepisów na to, jak zdrowo i niebanalnie się odżywiać, aby :

"(...) zachować równowagę organizmu, być zawsze w dobrej kondycji, nie martwić się o wagę, wyglądać pięknie i mieć tak silnego ducha, by stawić czoła każdej stresującej sytuacji".

I,rzecz dla mnie bardzo miła: przesympatyczna dedykacja Autorki;-)

Bardzo dziękuję za świetną książkę.

Zaczynam wypróbowywać zawarte w niej przepisy;-)

Oto mała próbka:

Takie musli to fantastyczna propozycja na dobry początek dnia.

Są świetne także dlatego, że przygotowuje się je wieczorem, a rano wystarczy je tylko uzupełnić jogurtem i śniadanie gotowe;-)

W książce jest bardzo dużo interesujących przepisów na posiłki o każdej porze dnia.

Podpowiedzi, w jakich roślinach szukać niezbędnych nam witamin i porady jak przyrządzać posiłki, aby tych witamin "złapać"dla siebie jak najwięcej;-)))

Bardzo zainteresowała mnie woda jęczmienna, która, jak pisze autorka, redukuje poziom cholesterolu, a poza tym jest niezwykle odżywcza.

W końcowej części książki znajdziecie przepisy, jak w swoim kuchennym laboratorium przygotować 

z owoców i warzyw wspaniałe ekologiczne "domowe środki upiększające."

Książka wydana została przez wydawnictwo "Drzewo Laurowe"

Bardzo się cieszę, że trafiła do mnie;-)

Florentyna

Moje spotkania z poezją Noblistki...

“Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.”

Odeszła wielka poetka.

Odeszła wspaniała, ciepła, radosna i skromna osoba...

Niezmieniona zupełnie po "tragedii sztokholmskiej";-)

Niestety nie miałam szczęścia być na żadnym z jej autorskich spotkań.

Znałam Ją jedynie z uśmiechniętych zdjęć w prasie, czasem Jej radosne oczy popatrzyły na mnie z telewizyjnego ekranu.

Ale jako że nie lubiła szumu wokół swojej osoby i unikała rozgłosu, tych telewizyjnych spotkań nie było zbyt wiele.

Najwięcej było spotkań z Jej poezją.

Pierwsze spotkanie z wierszem Szymborskiej pamiętam bardzo dokładnie.

Gdzieś w odległych wczesnoszkolnych latach bywałam uczestniczką różnorodnych konkursów recytatorskich (nieskromnie dodam, że nawet z miniaturowymi sukcesami w postaci plasowania się w pierwszej trójce;-)

I na jeden z takich konkursów moja ówczesna "Pani od polskiego" wybrała dla mnie wiersz Szymborskiej.

To była "Gawęda o miłości do ziemi ojczystej".

Wiersz zaangażowany, patriotyczny, ale melodyjny, rytmiczny i "miękki" .

Lata były 70-dziesiąte i takie wiersze mówiło się wówczas na konkursach

Wiersz z drugiego  tomiku Szymborskiej zatytułowanego "Pytania zadawane sobie".

Tomik wydany został w 1954 roku.

To czasy, kiedy Szymborska pisała wiersze "z przesłaniem".

Kontrowersyjny okres w twórczości Poetki.

I dla mnie, ówczesnej 12, czy 13-nastolatki był to wiersz trudny.

Pamiętam ile czasu pracowałam nad jego interpretacją z moją ukochaną polonistką.

Do dziś umiem go na pamięć;-)

I lubię go;-)

Dał mi miejsce na konkursowym podium;-)

I spowodował, że zainteresowałam się Szymborską.

Uwielbiałam Jej "Lektury nadobowiązkowe".

Czytane początkowo w "Życiu Literackim", a później w wersji książkowej.

Potem "Nowe lektury nadobowiązkowe".

Felietony błyskotliwe i dowcipne.

Sama radość czytania.

Przez długi czas moim najukochańszym wierszem Szymborskiej był utwór "Nic dwa razy".

Był modny, jego fragmenty wpisywało się do pamiętników:

Żaden dzień sie nie powtórzy, 
Nie ma dwóch podobnych nocy, 
Dwóch tych samych pocałunków, 
Dwóch jednakich spojrzeń w oczy. 

Potem przyszły inne fascynacje.

Jednym z moich ulubionych jest wiersz  "Kot w pustym mieszkaniu", który Szymborska napisała po śmierci Kornela Filipowicza.

Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.

I zupełnie inne klimaty: błyskotliwe, prześmieszne, niezapomniane limeryki;-)

Fantastyczna zabawa słowem;-)

Pewien rybak na Gwadelupie 

utrzymywał, że to bardzo głupie

znać do wyspy tylko jeden rym

i w szalupie popisywać się nim

przy biskupie lub w grupie przy zupie. 

I doskonałe "lepieje"

Lepsza ciotka striptizerka,

niż podane tu żeberka. 

Kto jeszcze nie zna, niech koniecznie przeczyta "Rymowanki, czyli wierszyki dla dużych dzieci"

Doskonała zabawa gwarantowana.

No i koniecznie trzeba przeczytać "Wisławy Szymborskiej pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny"

Mnóstwo tam fantastycznych zdjęć nie tylko samej Poetki, ale także jej słynnych kolaży, którymi uwielbiała obdarowywać przyjaciół i znajomych.

To książka ciepła i pełna dobrej energii.

Zbiór ciekawych opowieści i smakowitych anegdot.

Czytasz i nachodzi Cię ochota zorganizowania, wzorem Poetki, jakiejś małej loteryjki dla przyjaciół;-)

Czemuż by nie???

Na zakończenie jeszcze jeden cytat z Szymborskiej"

Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią się im płaci

FLORENTYNA

"Książki w transie" i stosik na najbliższe dni;-)

Jeśli czytaliście przesympatyczną książeczkę Marii Pruszkowskiej "Przyślę panu list i klucz", to wiecie skąd moje tytułowe "książki w transie";-)

Jeśli nie czytaliście, to polecam, a dla zachęty króciutki cytat:

"Ojciec nigdy nie czytał tylko jednej książki. Na ogół najmniej trzy naraz, a czasem cztery i pięć. Stworzył sobie swój własny system, z którego podśmiewałyśmy się w młodości, ale który z wiekiem przejęłyśmy. Na jego stoliku leżało zwykle kilka książek, które określał: - To są książki w transie. - Książek tych nie wolno było nam ruszać."

I ja czytam podobnie.

Jedna książka w czytaniu to dla mnie zdecydowanie za mało.

A zatem jest książka na godziny poranne, tuż po przebudzeniu, jeszcze przed wstaniem z łóżka.

Ktoś kiedyś (nie pamiętam kto, ale raczej usłyszałam to w telewizji, a nie przeczytałam) nazwał ten czas "złotą godziną", taką, którą mamy tylko dla siebie, zanim domownicy wstaną i cały dom obudzi się do życia.

Jednym słowem mój czas z książką;-)

Wymaga to nieco samodyscypliny, bo trzeba nastawić budzik o godzinę wcześniej, ale myślę, że warto;-)

Inna książka jest na zabiegany dzień, na czas spędzony w kolejkach, tramwajach, autobusach, czy nawet w korkach.

Taka książka w biegu;-)

A jeszcze inna jest na spokojne godziny popołudniowe, kiedy można zaparzyć sobie ulubioną herbatę z malinami i zagłębić się w fotelu, albo zwinąć w kłębek pod kocem;-)

Na ten czas są książki do specjalnego, nieśpiesznego smakowania słów...

Popatrzcie na moje aktualne "książki w transie"

Patrząc od lewej:

"Cmentarz w Pradze" Umberto Eco czytam powoli i z uwagą 

Zachwyca, jak zwykle u Eco, styl i język.

Intryguje główny bohater Simonini, który choć niecnego charakteru i profesji wzbudza u czytelnika sympatię (nie wiem czy do końca, bo jestem zaledwie w połowie książki).

Trzeba "Cmentarz w Pradze" czytać uważnie i bez pośpiechu, bo łatwo pogubić się w gąszczu historycznych zawirowań

To książka na spokojne popołudnia i wieczory.

A zaraz obok "Głowy piwniczne" Wacława Krupińskiego

Czyli opowieść o ludziach którzy stworzyli ten legendarny już (56 lat) kabaret i jego historię.

Kraków kocham miłością wielką odkąd sięgam pamięcią, a Piwnica to kwintesencja Krakowa;-)

Wspomnienie o młodych zapaleńcach, którzy w oczyszczonym z węgla pomieszczeniu piwnicznym stworzyli kabaret nie mający sobie równych, czyta się rewelacyjnie!

Chciało by się powiedzieć "to były czasy'!!!

A na czym polega fenomen Piwnicy?

Zacytuję słowa Piotra Skrzyneckiego:

"(...) to jest święte miejsce kabaretowe, ono ma kabaret w murach, w schodach, w podłodze...

I dlatego geniusz tego miejsca przetrwa."

Myślę, że coś jest na rzeczy;-)

A "Głowy piwniczne" to lektura mojej złotej godziny;-)

I ostatnia z moich obecnych  "książek w transie" :

"Gwałt" Joanny Chmielewskiej

Chmielewska to jedna z moich ukochanych autorek.

Uczciwie jednak przyznać należy, że "wczesna Chmielewska".

Nowe książki Pani Joanny niestety daleko odbiegają 

od swoich książkowych przodków;-)

Gdzie im do "Romansu wszech czasów", "Całego zdania nieboszczyka",

czy "Wszystko czerwone".

Nie wiem jaki będzie "Gwałt", bo dopiero zaczynam czytać.

Czytane ostatnio "Byczki w pomidorach" bardzo mnie rozczarowały.

Niemniej jednak z miłości do autorki sięgam po każdą jej książkę i w nowszych szukam chociażby echa dawnej Chmielewskiej, przy której lekturze płakałam ze śmiechu, a rodzice w środku nocy zaglądali do mojego pokoju sprawdzić czy aby dobrze się czuję, bo rechotałam tak, że budziłam cały dom;-)))

Jak się domyślacie "Gwałt", to książka na zabiegane godziny dnia.

A teraz jeszcze stosik.

Najbliższe moje czytelnicze plany wyglądają tak:

Większość to książki biblioteczne.

Wśród nich tylko dwie własne.

Zamierzam je przeczytać w ramach wyzwania czytelniczego do którego zgłosiłam akces.

Więcej na ten temat TUTAJ

Pozdrawiam serdecznie.

I witam pierwszych obserwatorów.

Miło mi, że jesteście, rozgośćcie się proszę i... czytajmy razem;-)

Ps. Przepraszam za nie najlepszą jakość zdjęć, ale światło było do bani, a nie chciałam czekać do jutra.

Mam nadzieję, że mi wybaczycie.

Książki ze stosiku przybliżę w kolejnym poście, bo zrobiło się nieco przydługo (gaduła ze mnie,

ot, co;-)))

FLORENTYNA

Moje dziecięce marzenie

Jest taki niewielki zbiorek esejów Jana Tomkowskiego.

Z niego zaczerpnęłam tytuł mojego bloga.

Odkąd pamiętam mieszkanie w bibliotece było moim wielkim marzeniem;-)

Wdychać ukochany zapach książek, dotykać ich grzbietów, przerzucać kartki...

A po przeczytaniu jednej, sięgać po drugą nie wstając z głębokiego fotela.

Od tamtego czasu minęło sporo lat.

W bibliotece co prawda nie zamieszkałam, ale miłość do książek pozostała.

Lubię je czytać, lubię je mieć, lubię o nich rozmawiać...

A nade wszystko lubię książki o książkach i czytaniu;-)

Wiem, że nie jestem oryginalna. Większość czytaczy tak ma;-)))

Półka na którą najczęściej sięgam, to biografie, dzienniki, pamiętniki, listy, wspomnienia.

A kolejne, niższe półki, to...wszystko co wpadnie mi w rękę;-)

Miewam różne książkowe fascynacje.

I kilku ukochanych autorów, zaczytanych "do imentu";-)))

Zapraszam do mojej biblioteki, w której tak naprawdę, choć nie dosłownie, mieszkam od zawsze;-)

A jeśli ktoś z Was nie zna jeszcze esejów Tomkowskiego "Zamieszkać  w Bibliotece", to namawiam do ich przeczytania.

Moim zdaniem to czytelnicza uczta.

Chociaż nie traktują o bibliotece w dosłownym znaczeniu (oprócz jednego rozdziału), to poruszane w nich tematy wprawią w zachwyt każdego miłośnika książek.

Popatrzcie na tytuły kolejnych rozdziałów:

- Czy pozbędziemy się książek? 
- Krótki kurs sztuki czytania 
- Przeprowadzka do Biblioteki 
- Książki niekochane, czyli o lekturach obowiązkowych 
- Bestsellery i arcydzieła 
- Ciągle układamy kanon 
- Nieśmiertelni bohaterowie 
- W poszukiwaniu wielkiej miłości 
- Być albo nie być, czyli mądrości literatury 
- Magiczne miasta pisarzy 
- Podróże, ekspedycje, wyprawy 
- Frak Wertera, czyli stroje i przebrania 
- Od czarnej polewki do magdalenki, czyli potrawy literackie 
- Lektury na kasetach 
- W kleszczach mediów 
- Komputer poetą, czyli metafora z peceta 
- Z literaturą w Europie 

Zazdroszczę tym, którzy jeszcze tego nie czytali;-)

Przed Wami fantastyczne chwile;-)

Pozdrawiam serdecznie.

FLORENTYNA